Het verhaal van vrijwilliger Bart

In juli 2013 maakte ik met mijn echtgenote Kristine en één van onze kinderen, onze dochter Britt,
een rondreis door Zuid-Afrika.
Het was een begeleide groepsreis en een bezoek aan het Sprinkle project stond op het programma.
Alhoewel ik altijd de eerste was om te roepen dat er in België miserie genoeg is en dat we onze
centen niet aan Afrika moeten geven, was ik zeer aangegrepen door wat ik daar zag en besloot ik
contact op te nemen met oprichtster Chantal.

Het was mij opgevallen dat er overal emmers en potten enz. stonden om de regen op te vangen
omdat het dak niet meer waterdicht was. We besloten met ons gezin een nieuw dak te sponsoren en in de loop van 2014 werd dit door een lokale aannemer gerealiseerd.
Ondertussen was ik er in geslaagd mijn collega’s van Lions Club Boom warm te maken voor het
project en zo zijn ook zij al jaren vaste sponsor.

In februari 2015 besloot ik het nieuwe dak ter plekke te gaan inspecteren vergezeld door een goede
vriend collega Lion en de dochter en schoonzoon van een ander Lions lid.
Het dak was niet geïsoleerd en daar besloten we iets aan te doen. Een hele job die niet klaar zou
geraken tijdens ons verblijf en verder zou afgewerkt worden in augustus 2015 door mijn dochter
Britt en haar vriend.
In februari werden ook de fundamenten gelegd van het huidige studielokaal.
In februari 2016 trok ik opnieuw naar Bonjaneni tijdens de lesvrije week met dochter Britt, toen nog
tandarts studente en haar vriend. Er werden allerlei klussen uitgevoerd waaronder het optrekken van een degelijk rookkanaal voor de houtkachel.
Het studielokaal was nog steeds in aanbouw. De muren en het houten dakgebinte waren er al.
Vanaf dan was de traditie gezet en zouden we om de twee jaar op werkvakantie naar Zuid-Afrika
trekken.

In februari 2018 gingen we dus opnieuw op expeditie. Dit maal met een groter team bestaande uit
dochter Britt en enkele van haar vrienden, ikzelf en een neef, enkele mensen van Lions Club Boom
en drie jongeren van Leo Club Boom. We legden de laatste hand aan het studielokaal dat meteen dienst deed als tandartspraktijk waar Britt met haar mobiele unit aan de slag ging.

Er werd intens geklust, getimmerd, geschilderd, gerepareerd enz. In de slaapkamers en in de inkomhal werden open kasten gemaakt. Een improvisatie van metselwerk met houten legplanken. Onverwoestbaar is achteraf gebleken.
In 2020 stonden we voor een grote uitdaging. Een lokale instantie had immers besloten dat het “not
done” was dat jongens en meisjes onder het zelfde dak zouden wonen. Er moest dus een apart
gebouw met slaapkamers en badkamer opgetrokken worden voor de jongens.
Een lokale aannemer had voor de ruwbouw gezorgd, maar de verdere afwerking was voor team Bart
en Co.
Dat team bestond in februari 2020 uit maar liefst 20 personen waaronder ervaren bouwvakkers,
schrijnwerkers, all round handige harry’s, een kookploeg, enz.
Het nieuwe gebouw werd op twee weken tijd volledig afgewerkt: plaatsen van ramen, plafonds,
isolatie, vloeren, elektriciteit, water, sanitair, douches, toiletten, lavabo’s,….

Daarnaast waren er de gebruikelijke schilder- en herstellingswerken in de bestaande gebouwen.
We keerden moe maar tevreden terug naar België waar ondertussen Covid-19 in opmars was.
Twee jaar later was de pandemie nog steeds niet helemaal voorbij, maar vlogen we, weliswaar met
mondmasker, toch met een zeskoppig team naar Zuid-Afrika: oprichtster Chantal en ikzelf, tandarts
Britt, ondertussen ancien Christophe en nog een koppel vrienden.
Het nieuwe jongensgebouw moest nog helemaal geschilderd worden en zo geschiedde.
Sindsdien kan je ook van ver de sierlijke letters “Sprinkle” lezen op de achtergevel.
Mijn dochter Britt was ondertussen zo verknocht aan het project dat ze daar haar 30 ste verjaardag
wou vieren. Zo werd de hele tweejaarlijkse expeditie verschoven van februari 2024 naar oktober
2023.

Opnieuw een jeugdig team met naast mezelf, mijn echtgenote en Chantal vooral dertigers en het
voorlopig jongste teamlid Theo (1,5 jaar)
Sommigen kwamen twee weken werken, anderen één week.
Onder andere de keuken werd aangepakt. Er was immers een klacht gekomen van de social workers
omdat de tafels waaraan de kinderen eten in de zelfde ruimte stonden als het kookfornuis.
Er werd dus een scheidingswand opgetrokken waartegen ook nieuwe keukenkasten werden
gemonteerd. Daarnaast werd de badkamer van de meisjes deels gerenoveerd en voorzien van
afzonderlijke douche cellen.

Enkele ruimtes werden herschilderd en de gebruikelijke kleine reparaties werden uitgevoerd.
De volgende editie van onze tweejaarlijkse werkvakantie vond plaats in februari 2026.
Het 9-koppig team was een mix van dertigers en (bijna) zestigers.
In twee weken tijd werd bijna alles binnen en buiten geschilderd, de speeltuin werd opgefrist en
gerepareerd, sanitair gerepareerd, lekken in het dak aangepakt, de tuintafel werd voorzien van een
nieuw afdak, er werd nieuwe grind aangevoerd, een nieuw kippenhok geplaatst, een nieuw fornuis
werd geïnstalleerd, alle bedjes kregen nieuwe matrassen en zoals steeds zette tandarts Britt alle
mondjes weer in orde.
​
Wordt ongetwijfeld vervolgd…..